عبد مىشود و وجهى ندارد آن را به حرّ اختصاص دهيم . ناگفته نماند كه ولىّ زن و بنده چنانچه شارح ( ره ) فرمودند همان ولىّ است كه در مرد آزاد گفته شد يعنى فرزند ذكور ارشد . قوله : ما فاتهما : مقصود از [ ماء موصوله ] روزه بوده و ضمير تثنيه به مرأة و عبد راجعست . قوله : و مساواتهما : يعنى مساواة المرأة و العبد . قوله : و الاوّل فى المرأة اولى و فى العبد اقوى : مقصود از [ الاوّل ] وجوب قضاء مىباشد . مؤلف گويد : مرحوم ملا احمد تونى در حاشيه خطّى فرموده‌اند : شارح عليه الرّحمه با اين عبارت اشاره به ضعف دليل ياد شده فرموده‌اند چه آنكه مساوات زن و عبد با مرد حرّ در بسيارى از احكام مقتضى آن نيست كه قضاء عبادات فوت شده از ايشان نيز واجب القضاء باشد با اينكه در خصوص ايندو اصالة البرائة حاكم بنفى آن مىباشد . سپس فرموده است : ولى در كلام شارح ( ره ) تأمّل و اشكال داريم زيرا دو روايت ابى حمزه و محمّد بن مسلم صريح در وجوب قضاء از زن ميباشند لذا قضاء از وى اقوى به نظر مىرسد . و پس از آن مىفرماين : و شارح عليه الرّحمه با عبارت [ و فى العبد اقوى ] اشاره به اين نكته فرمودند كه از اكثر روايات اينطور استفاده مىشود كه قضاء صوم از رجل بر ولىّ او لازمست و اين كلمه يعنى [ الرّجل ] شامل عبد و حرّ هر دو مىشود .